Madra Áthas

 Bram en Max

25-06-1996          Alko Mhydget of Megh-Morran (Bram)          31-10-2007

17-09-1996               Laiquendi's Max Adonis (Max)                  17-11-2008

Als ik straks oud ben, ziek en zwak,

en pijn verjaagt de slaap,

als onrust neemt van mij bezit,

doe dan wat onvermijdelijk is

en laat me gaan...

De laatste goede daad.

Beslis voor mij en wees niet laf.

Past eigenliefde bij de vriendschap die ik je gaf,

of uitstel tot het beter past bij een verloren strijd?

Ik ben niet bang tijdens de laatste gang.

Jij loopt niet weg, je kijkt me aan,

je noemt me bij mijn liefste naam en houdt me stevig vast.

Vandaag voor het laatst groet ik je met mijn hondenstaart...

wat jij liet doen, deed je voor mij:

je hebt me nog meer pijn bespaard,

voor zinloos lijden mij bewaard.

Een zwaar besluit?

Nee, huil nu niet...

Een wijs besluit,

dat werd gegrond,

op een oud, uniek verbond:

jij bent mijn baas

en ik jouw hond.

Bram stand volwassen  Max in het groen

Warme herinneringen hebben wij aan Bram, de Glen van mijn moeder (Anneke Beenders) die wij omgedoopt hebben tot onze "peethond" en onze eigen Glen Max. Deze twee reuen kwamen binnen een periode van 4 dagen in ons leven. Bram onverwacht, als herplaatste Glenpup van bijna 5 maanden oud en Max verwacht als puppy van 8 weken jong. Met een leeftijdsverschil van nog geen 3 maanden, zijn Bram en Max voor een groot deel samen opgevoed en opgegroeid en waren de beste maatjes. De hiërarchie hebben zij zelf, zonder ophef, opgelost: bij mijn moeder was Bram de leider van het span en bij ons thuis werd deze rol vervuld door Max.

Onze jongens rennen nu vrij en blij over de groene heuvels achter de regenboogbrug.

Snuitje Bram Snuitje Max

Real time web analytics, Heat map tracking